از وقتی فراموشم کردی ،

 زیباتر شدی !

 دروغ گو ها را باید فراموش کرد !

 امشب اعتراف می کنم

 به تنها دروغی که گفتم :

" من نیز فراموشت خواهم کرد!!!!"

كاش هرگز تو را نمي ديدم                                     يا نگاهي چنين، نبود  ، تو را

كاش باران كه شيشه ها را شست                         از دل خسته مي زدود ، تو را

كاش يك جرعه آب بودي تا                                     اين لب تشنه مي ربود ، تو را

كاش در دفترش خداي بزرگ                                    زير نامم  نوشته بود ، تو را

حس بدیه

وقتی که یه رازو که فقط خودت می دونی به کسی میگی!

اولش فکر می کنی این جوری آروم می شی

ولی بعد .....

حس بدیه

وقتی نمی تونی احساستو بیان کنی...

وقتی هیچ کس نمی تونه از نگاهت بفهمه چی می گی!

حس بدیه

وقتی مجبوری ظاهرتو حفظ  کنی

مبادا کسی بفهمه تو دلت چی می گذره

 حس بدیه

وقتی همه چی یهو  با هم خراب میشه

تو هم خراب می شی....

می شکنی

چرا هیچ کس با تو نیست؟!!!!

گم شدی!

چرا هیچ کس راهو نشونت نمیده؟!!!!

تازه معنی این آیه رو می فهمی

"آیا خدا برای بنده اش کافی نیست؟"

خدایا

مگه تو با من نیستی؟؟؟!!!!

چرا کمکم نمی کنی؟

مگه  تو برای من بس نیستی؟

می دونم هستی ...

دستمو بگیر!!!!

کم آوردم!!!!!!!!!!!!

بار دلتنگیت ُ بستی ، دیگه وقته رفتنه

                                                داری میری و فقط خاطره هات سهم منه ...

دلم از حادثه خونه ، چشام از خاطره خیس

                                    دوس داری ... برو ، ولی ... نامه برامون بنویس

مرد یهو متوجه یه چیز براق روی آب شد !

خدای من، یک چراغ جادو و این یعنی نجات از این جزیره لعنتی.

با خوشحالی چراغ رو گرفت و غولشو فراخوند:

-          ارباب، آماده فراهم کردن سه درخواست شمام.

مرد با هیجان گفت:

-          کاغذ، بطری و چوب پنبه لطفاً !!!

... آخ

...

نتیجه داستان : هرگز گرفتن قلم از غول یادتون نره !

چمن با عطر شب بو چند نقطه ...

                        کبوتر با پرستو چند نقطه ...

نمی دانی ... صفایی داشت آن شب

                                    کنار هم ... من و او ، چــــــــــند نقطه ...

حتماً این متن رو بخونید . . . حتماً :

یک عمر سرودن غزل کارم بود یک شعر همیشه نوک خودکارم بود

از عشق سرودم و نمی دانستم همسایه ی دیوار به دیوارم بود

آرزویم اینست که تو عاشق باشی و من از دلخوشی تو خرسند ، شاید اندوه فراری شود از خانه ی دل ما و بیاید با دو صد فرّ و شکوه ، تا ببخشیم به دشت و بخندیم به کوه!

ای عزیز دل من ، تو که هر ثانیه ات عمر من است ، فقط از روی سخاوت خوش باش تا نیاید به دلم هیچ اندوه ، من همه دلخوشیم خنده ی توست تا نخندی که نخندد غم کوه!

آرزويم اين است

نرود اشک در چشم تو هرگز، مگر از شوق زياد

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز

و به اندازه ي هر روز تو عاشق باشي

عاشق آن که تو را مي خواهد

و به لبخند تو از خويش رها مي گردد

و تو را دوست بدارد به همان اندازه

که دلت مي خواهد

آرزویم این است . . .

در درون ذهن من هرگز نمی میرد کسی                   مرگ احساس مرا ماتم نمی گیرد کسی

رفته ام من سالها از خاطرات این و آ                       نسراغ ساده هم از من نمی گیرد کسی

غرقه گشتم در درون موج های حادثه                       از برای یاری من بر نمی خیزد کسی

شانه های عاشقان گر تکیه گاه اشکهاست          پس چرا بر شانه ام اشکی نمی ریزد کسی

همین . . .

یا علی

گفتی که پــَر بکش ، برو از آسمان من                      باشـد ، قبـول ، کفتر ِ نا مهربان من

هر بار گفته ام که : تو را دوست دارمت                     پـُر می شود از آتش ِعشقت دهان من

این جمله که برای بیانش به چشم تو                      افتـاده است باز به لکنـت ،  زبان من

آنقدر عاشقـم که تو عاشـق نبوده ای                      دیگر رسیـده کارد  ، بر این استـخوان من

نه ، شاهنامه نیست که تو پهلوان شوی                  این یک تراژدی ست ـ غم  ِداستان من

یک شب بیا و ضامن  ِ من باش  نازنین !                   وقتی دخیـل  ، بستـه به تو آهوان ِ من

دل بــرکن و به شهـرِ دل  ِ من بیا عزیز!                      زخـم زبان مردم  ِ چشـمت  ، به جان ِ من

باید که باز با تو خـدا حا فظـی کنـم                          آخر رسیـده است به پایـان  ، زمان من

داری بهانه مي آوری از نبودنت

تنها بهانه مي شوی برای سرودنم

اين ترانه هم برای توست ... تو

آخرين دليلַ خوبַ

                               زنده بودنم...

کاش درمانده نمی شدم!

آه اگر تاب تحمل ات در من بود...
توان ايستادن به زير نگاهت
توان شنفتن سکوتت
که آرامش بعد از طوفان بدان مانند است.
آه اگر در حضورت فکرم يخ نميزد و
زبانم در التهاب جنبيدن بند نميامد
آه اگر به ديدارت
دست هايم به گرفتن دستهای تو
وا نميماند و
سراسر وجودم درمانده نميشد
از گفتن دوستت دارم

شيشه اي ميشکند يک نفر ميپرسد, چرا شيشه شکست؟

مادري ميگويد:شايد اين رفع بلاست, يک نفر زمزمه کرد:باد سرد وحشي مثل يک کودک شيطان امد, شيشه ي پنجره را زود شکست...کاش امشب که دلم مثل ان شيشه ي مغرور شکست, عابري خنده کنان مي امد, تا از ان برميداشت, مرهمي بر دل تنگ مي شد, اما امشب ديدم هيچ کس هيچ نگفت, قصه ام را نشنيد, از خودم مي پرسم ايا ارزش قلب من از شيشه ي پنجره هم کمتر است؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!!

 شبي غمگين تر از شبهاي فرهاد                                        به ياد لحظه هاي رفته بر باد

به ياد سروهاي سبز و عاشق                                             نشستم گريه کردم تا شقايق

صدايم يک نيستان بي قراري                                              غروب و حسرت و چشم انتظاري

به يادت اي عزيز نازنينم!                                                    شبي تنها و خاکستر نشينم

از آن آتش که شب را شعله ور کرد                                       چه بر جا مانده جز خاکستر سرد

شکفته ياد گل در گريه هايم                                               پر از حرفم اگر چه بي صدايم

به سوگت اي چراغ خانه ي دل                                            چو کولي مي روم منزل به منزل

که تا شايد ز تو يابم نشانه                                                ز تو اي شاعر هر چه ترانه

تو را مي پرسم از اندوه مهتاب                                            که مي گريد به روي بستر آب

تمام چشم را من جستجويم                                             مگر يابم تو را در روبرويم

کشاورزی فقیر از اهالی اسکاتلند فلمینگ نام داشت. یک روز، در حالی که به دنبال امرار معاش خانواده‌اش بود، از باتلاقی در آن نزدیکی صدای درخواست کمک را شنید، وسایلش را بر روی زمین انداخت و به سمت باتلاق دوید...

پسری وحشت زده که تا کمر در باتلاق فرو رفته بود، فریاد می‌زد و تلاش می‌کرد تا خودش را آزاد کند.

فارمر فلمینگ او را از مرگی تدریجی و وحشتناک نجات داد...

روز بعد، کالسکه‌ای مجلل به منزل محقر فارمر فلمینگ رسید.

مرد اشراف‌زاده خود را به عنوان پدر پسری معرفی کرد که فارمر فلمینگ نجاتش داده بود.

اشراف زاده گفت: «می‌خواهم جبران کنم شما زندگی پسرم را نجات دادی.»

کشاورز اسکاتلندی جواب داد: «من نمی‌توانم برای کاری که انجام داده‌ام پولی بگیرم.»

در همین لحظه پسر کشاورز وارد کلبه شد.

اشراف‌زاده پرسید: «پسر شماست؟»

کشاورز با افتخار جواب داد: «بله»

- با هم معامله می‌کنیم. اجازه بدهید او را همراه خودم ببرم تا تحصیل کند. اگر شبیه پدرش باشد، به مردی تبدیل خواهد شد که تو به او افتخار خواهی کرد...

پسر فارمر فلمینگ از دانشکدة پزشکی سنت ماری در لندن فارغ التحصیل شد و همین طور ادامه داد تا در سراسر جهان به عنوان سِر الکساندر فلمینگ کاشف پنسیلین مشهور شد...

سال‌ها بعد، پسر همان اشراف‌زاده به ذات الریه مبتلا شد.

چه چیزی نجاتش داد؟ پنسیلین!

همه و هرچی هست و نیست ازشماست ، بی نفس شما من هیچ ام

گرصدا و نفسی هست ، اگرقلب و دلی هست ، از شماست پدرو مادرم

با عطرنجیب پدرو مادرم عطرافشانی تمام گل های بی نیازم نیاز به بوسیدن دست های سخاوتمند شماست . این کوچک عزیز رخصت می خواهد که در پیشگاه مهربان شما بنشیند و زانو بزند و بگوید که تمام آن چه که بودم ، هستم و خواهم بود همه وهمه را مدیون زحمات شما پدرو مادر هستم .

دلم لبريز اندوه است و تنگ دوستت دارم                   بخوان شعري به آهنگ قشنگ دوستت دارم

قدمهاي مرا باران به سمت خانه تان آورد                  به دستم شاخه ي ياسي به رنگ دوستت دارم

دلم شد تنگ آن روزي که مي زد دست معصومت       مرا در کوچه ي رندان به سنگ دوستت دارم

کلاس اول عشق و دو همشاگردي عاشق                 من و تو آن دو شاگرد زرنگ دوستت دارم

نشستم خط به خط با تو نوشتم مشق باران را         به روي دفتري کاهي به زنگ دوستت دارم

در و ديوار اين خانه پر است از شعر و افسانه              پر از نقاشي بي آب و رنگ دوستت دارم

                                                                                                                        جلیل صفربیگی

                    کاش ای تنها امید زندگی            می توانستم فراموشت کنم

                    یا شبی در خلوت سوزان دل       در نصیب سینه خاموشت کنم

                    کاش احساس نیاز دیدنت            چون وجودت از وجودم دور بود

                    در دلم آتش نمی زد آن نگاه         کاش چشمانم در آن دم کور بود

                    می روم شاید فراموشت کنم        در نصیب سینه خاموشت کنم

                    میروم از رفتن من شاد باش          از عذاب دیدنم آزاد باش

                    گر چه تو تنها تر از من میروی        آرزو دارم که تو عاشق شوی

                     آرزو دارم بفهمی درد را                 تلخی برخورد های سرد را

 من می روم جایی دور . . . خداحافظ . . . و می دانم که . . .

            مي رسد روزي که بي من لحظه ها را سر کنی
            مي رسد روزي که مرگ عشق را باور کنی
            مي رسد روزي که تنها در کنار عکس من
            نامه هاي کهنه ام را مو به مو از بر کنی

یا علی . . . فعلاْ

تو مثل خواب  قشنگ  کبوتران  بودی                   و من پرندۀ بی بال و  پر، خدا حافظ

تو مثل شهر دوچشمانت آسمانی و پاک              و من غریبه و من رهگذر،خدا حافظ

تو  آن  رها شده در  اوج  آسمان  امید              من این اسیر پر از درد سر ،خدا حافظ

تو آن شکوه تماشایی نجابت و عشق              من این کمینه ترین بی خبر،خدا حافظ

میان این همه بی عاطفه شکسته دلم              زمن نمانده دلی شعله ور ،خدا حافظ

برو عزیز دلم رو   به  سمت  خوشبختی            من و غریبی و این چشم تر ،خدا حافظ

دعات می کنم اینک،همیشه باشی سبز            برو ، برو  به سلامت سفر ، خدا حافظ

                                                                به سلامت سفر ،

                                                                                          خدا

                                                                                                حا

                                                                                                      فظ ...

از : باران یعنی وبلاگ جناب آقای محمود گرجی

توضیح : ما اینجا قرار نداریم هر شعر یا . . . که می زنیم رو خودمون گفته باشیم .

والسلام

مطلبی است بسیار جالب است . . . به هیچ عنوان  از دست ندهید!

چند سال پيش در جريان بازي هاي پارالمپيك (المپيك معلولين) در شهر سياتل آمريكا 9 نفر از شركت كنندگان دو100متر پشت خط آغاز مسابقه قرار گرفتند.همه اين 9 نفر افرادي بودند كه ما آنها را عقب مانده ذهني و جسمي مي خوانيم. آنها با شنيدن صداي تپانچه حركت كردند. بديهي است كه آنها هرگز قادر به دويدن با سرعت نبودند و حتي نمي توانستند به سرعت قدم بردارند بلكه هر يك به نوبه خود با تلاش فراوان مي كوشيد تا مسير مسابقه را طي كرده و برنده مدال پارالمپيك شود.ناگهان در بين راه مچ پاي يكي از شركت كنندگان پيچ خورد . اين دختر يكي دو تا غلت روي زمين خورد و به گريه افتاد.هشت نفر ديگر صداي گريه او را شنيدند ، آنها ايستادند، سپس همه به عقب بازگشتند و به طرف او رفتند.يكي از آنها كه مبتلا به سندروم داون(عقب ماندگي شديد جسمي و رواني) بود، خم شد و دختر گريان را بوسيد و گفت : اين دردت رو تسكين ميده .سپس هر 9 نفر بازو در بازوي هم انداختند و خود را قدم زنان به خط پايان رساندند.در واقع همه آنها اول شدند. تمام جمعيت ورزشگاه به پا خواستند و 10 دقيقه براي آنها كف زدند.

منبع : 3jokes